زندگی فاصلۀ یک آذان تا نماز
از سر انگشت روزهای آخر پاییز طراوت میچکید. روز قبل باران مختصری باریده بود. هوا نرم و خنک شده بود.صدای یگان فیر و انفجار از دور میآمد، حس میکردم گوشهایم میسوزند، اما هنوز نمیدانم آن سوزش از اثر سرما بود یا جنگ!، بارش باران، ویرانه ها و دود هوا را شسته بود، شهر زیر آوار خاطرات جنگ دفن شده بود؛ با اینحال انگار کسی در سکوت ویرانهها قدم زنان تا ایستگاه مرا همراهی میکرد. در آن روزها واژههای سرگردان، پریشان، باران زده، شکسته، گمشده، بی ثبات و متزلزل در من متجلی و معنی میشد. بهر حال دقایقی منتظر بس ماندم سرما آهسته آهسته زیر لباسهایم میخزید و تا مغز استخوانهایم رخنه میکرد. چنان بی حوصله شده بودم که انگار هزارسال بود منتظر بس شهری هستم. چارهای هم نبود، چگونه میتوانستم چارۀ این ناچاری کنم؟ جز اینکه یکبار دیگر خشمگینانه نگاهی به اطرافم بیاندازم و خوشبختانه که در اوج بی حوصلگی مینی بس هم از راه رسید. با سوار شدن در بس نه تنها دیگر شکایتی نداشتم بلکه احساس زنده بودن میکردم. درون بس همه چیز امن و امان بود. آرامش چهره سایر مسافران به من نیز سرایت کرد. ولی از کلکین و دروازه نیمه باز مینی بس که نگران بر آن تکیه داده بود با استشمام هر جرعه ی از هوای شهر بوی باروت، بوی خون، بوی توطئه و فتنه، بوی معصومیت و مظلومیت، بوی آرزو های پرپر شده، بوی خُدعه و فریب خوردگی، بوی حق خواهی و بوی نامردی و پایمردی را حس میکردم.به شهر که نزدیک میشدم متوجه شدم صداهای حوالی هر ایستگاه، بمراتب کمتر از سکوتی بود که همۀ شهر را در بر گرفته
یاد شعر مولانا می افتم:
طوطی نقل شکر بودیم ما مرغ مرگاندیش گشتیم از شما
هر کجا افسانهی غمگستریست هر کجا آوازهی مستنکریست
..
1371 پائیز- کابل
